سوره الصافات

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

1. 1

   وَٱلصَّٰٓفَّٰتِ صَفًّۭا

   سوگند به آن فرشتگان كه براى نيايش صف بسته‌اند،

2. 2

   فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجْرًۭا

   سوگند به آن فرشتگان كه ابرها را مى‌رانند،

3. 3

   فَٱلتَّٰلِيَٰتِ ذِكْرًا

   سوگند به آن فرشتگان كه ذكر خدا را مى‌خوانند،

4. 4

   إِنَّ إِلَٰهَكُمْ لَوَٰحِدٌۭ

   كه خداى شما خدايى يكتاست.

5. 5

   رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ ٱلْمَشَٰرِقِ

   پروردگار آسمانها و زمين است و هر چه در ميان آنهاست. و پروردگار مشرقهاست.

6. 6

   إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِزِينَةٍ ٱلْكَوَاكِبِ

   ما آسمان فرودين را به زينت ستارگان بياراستيم.

7. 7

   وَحِفْظًۭا مِّن كُلِّ شَيْطَٰنٍۢ مَّارِدٍۢ

   و از هر شيطان نافرمان نگه داشتيم.

8. 8

   لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلْمَلَإِ ٱلْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍۢ

   تا سخن ساكنان عالم بالا را نشنوند و از هر سوى رانده شوند.

9. 9

   دُحُورًۭا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌۭ وَاصِبٌ

   تا دور گردند و براى آنهاست عذابى دايم.

10. 10

    إِلَّا مَنْ خَطِفَ ٱلْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُۥ شِهَابٌۭ ثَاقِبٌۭ

    مگر آن شيطان كه ناگهان چيزى بربايد و ناگهان شهابى ثاقب دنبالش كند.

11. 11

    فَٱسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَآ ۚ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّن طِينٍۢ لَّازِبٍۭ

    پس، از كافران بپرس كه آيا آفرينش آنها دشوارتر است يا آنچه ما آفريده‌ايم. ما آنها را از گِلى چسبنده آفريده‌ايم.

12. 12

    بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ

    تو در شگفت شدى و آنها مسخره مى‌كنند.

13. 13

    وَإِذَا ذُكِّرُوا۟ لَا يَذْكُرُونَ

    و چون به آنها پند داده شود، پند نمى‌پذيرند.

14. 14

    وَإِذَا رَأَوْا۟ ءَايَةًۭ يَسْتَسْخِرُونَ

    و چون آيه‌اى ببينند، از يكديگر مى‌خواهند تا به ريشخندش گيرند.

15. 15

    وَقَالُوٓا۟ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ مُّبِينٌ

    و مى‌گويند: اين چيزى جز جادويى آشكار نيست،

16. 16

    أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ

    آيا وقتى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم ما را زنده مى‌كنند؟

17. 17

    أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ

    يا نياكان ما را؟

18. 18

    قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَٰخِرُونَ

    بگو: بلى، و شما خوار و بيچاره مى‌شويد.

19. 19

    فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ

    و آنان خود خواهند ديد كه به يك فرمان همه را زنده مى‌كنند.

20. 20

    وَقَالُوا۟ يَٰوَيْلَنَا هَٰذَا يَوْمُ ٱلدِّينِ

    مى‌گويند: واى بر ما، اين همان روز جزاست.

21. 21

    هَٰذَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ

    اين همان روز داورى است كه دروغش مى‌پنداشتيد.

22. 22

    ۞ ٱحْشُرُوا۟ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ وَأَزْوَٰجَهُمْ وَمَا كَانُوا۟ يَعْبُدُونَ

    آنان را كه ستم مى‌كردند و همپايگانشان و آنهايى را كه به جاى خداى يكتا مى‌پرستيدند گرد آوريد.

23. 23

    مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلْجَحِيمِ

    همه را به راه جهنم راه بنماييد.

24. 24

    وَقِفُوهُمْ ۖ إِنَّهُم مَّسْـُٔولُونَ

    و نگه داريدشان، بايد بازخواست شوند.

25. 25

    مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ

    چرا يكديگر را يارى نمى‌كنيد؟

26. 26

    بَلْ هُمُ ٱلْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ

    نه، امروز همه تسليم‌شوندگانند.

27. 27

    وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ

    و آنگاه روى به يكديگر كنند و بپرسند.

28. 28

    قَالُوٓا۟ إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ ٱلْيَمِينِ

    گويند: شما بوديد كه از در نيكخواهى بر ما درمى‌آمديد.

29. 29

    قَالُوا۟ بَل لَّمْ تَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ

    گويند: نه، شما ايمان نياورده بوديد.

30. 30

    وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَٰنٍۭ ۖ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًۭا طَٰغِينَ

    ما را بر شما هيچ تسلطى نبود. شما خود مردمانى نافرمان بوديد.

31. 31

    فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ

    گفته پروردگارمان بر ما ثابت شد. اكنون بايد بچشيم.

32. 32

    فَأَغْوَيْنَٰكُمْ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ

    ما شما را گمراه كرديم و خود نيز گمراه بوديم.

33. 33

    فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍۢ فِى ٱلْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ

    در آن روز، همه در عذاب شريكند.

34. 34

    إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ

    ما با مجرمان چنين مى‌كنيم.

35. 35

    إِنَّهُمْ كَانُوٓا۟ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ

    چون به آنان گفته مى‌شد كه جز خداى يكتا خدايى نيست تكبر مى‌كردند،

36. 36

    وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓا۟ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٍۢ مَّجْنُونٍۭ

    و مى‌گفتند: آيا به خاطر شاعر ديوانه‌اى خدايانمان را ترك گوييم؟

37. 37

    بَلْ جَآءَ بِٱلْحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلْمُرْسَلِينَ

    نه، آن پيامبر حق را آورد و پيامبران پيشين را تصديق كرد.

38. 38

    إِنَّكُمْ لَذَآئِقُوا۟ ٱلْعَذَابِ ٱلْأَلِيمِ

    شما عذاب دردآور را خواهيد چشيد.

39. 39

    وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

    جز در برابر اعمالتان كيفر نخواهيد ديد.

40. 40

    إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ

    مگر بندگان مخلص خدا،

41. 41

    أُو۟لَٰٓئِكَ لَهُمْ رِزْقٌۭ مَّعْلُومٌۭ

    كه آنها راست رزقى معين،

42. 42

    فَوَٰكِهُ ۖ وَهُم مُّكْرَمُونَ

    از ميوه‌ها، و گرامى داشتگانند؛

43. 43

    فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ

    در بهشتهاى پرنعمت،

44. 44

    عَلَىٰ سُرُرٍۢ مُّتَقَٰبِلِينَ

    بر تختهايى كه رو به روى هم‌اند.

45. 45

    يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۭ

    و جامى از چشمه خوشگوار ميانشان به گردش درآيد،

46. 46

    بَيْضَآءَ لَذَّةٍۢ لِّلشَّٰرِبِينَ

    سفيد است و نوشندگانش را لذت‌بخش،

47. 47

    لَا فِيهَا غَوْلٌۭ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ

    نه عقل از آن تباهى گيرد و نه نوشنده مست شود.

48. 48

    وَعِندَهُمْ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ عِينٌۭ

    زنانى درشت چشم كه تنها به شوهران خود نظر دارند، همدم آنهايند.

49. 49

    كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌۭ مَّكْنُونٌۭ

    همانند تخم مرغهايى دور از دسترس.

50. 50

    فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ

    رو به يكديگر كنند و به گفت و گو پردازند.

51. 51

    قَالَ قَآئِلٌۭ مِّنْهُمْ إِنِّى كَانَ لِى قَرِينٌۭ

    يكى از آنها گويد: مرا همنشينى بود،

52. 52

    يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُصَدِّقِينَ

    كه مى‌گفت: آيا تو از آنها هستى كه تصديق مى‌كنند؟

53. 53

    أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ

    آيا آنگاه كه مُرديم و خاك و استخوان شديم، كيفرمان مى‌دهند؟

54. 54

    قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ

    گويد: مى‌توانيد از بالا بنگريد؟

55. 55

    فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِى سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ

    از بالا بنگرد و او را در ميان آتش دوزخ بيند.

56. 56

    قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرْدِينِ

    گويدش: به خدا سوگند، نزديك بود كه مرا به هلاكت افكنى.

57. 57

    وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّى لَكُنتُ مِنَ ٱلْمُحْضَرِينَ

    و اگر موهبت پروردگارم نبود، من نيز از احضارشدگان مى‌بودم.

58. 58

    أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ

    آيا ما را مرگى نيست،

59. 59

    إِلَّا مَوْتَتَنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ

    جز آن مرگ نخستين؟ و ديگر عذابمان نمى‌كنند؟

60. 60

    إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ

    هر آينه اين است كاميابى بزرگ.

61. 61

    لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ ٱلْعَٰمِلُونَ

    عمل‌كنندگان بايد براى چنين پاداشى عمل كنند.

62. 62

    أَذَٰلِكَ خَيْرٌۭ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ

    آيا خورش را اين بهتر يا درخت زقوم؟

63. 63

    إِنَّا جَعَلْنَٰهَا فِتْنَةًۭ لِّلظَّٰلِمِينَ

    ما آن درخت را براى ابتلاى ستمكاران پديد آورده‌ايم.

64. 64

    إِنَّهَا شَجَرَةٌۭ تَخْرُجُ فِىٓ أَصْلِ ٱلْجَحِيمِ

    درختى است كه از اعماق جهنم مى‌رويد،

65. 65

    طَلْعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ

    ميوه‌اش همانند سر شياطين است،

66. 66

    فَإِنَّهُمْ لَءَاكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ

    دوزخيان از آن مى‌خورند و شكم انباشته مى‌سازند،

67. 67

    ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًۭا مِّنْ حَمِيمٍۢ

    و بر سر آن آميزه‌اى از آب سوزان مى‌نوشند.

68. 68

    ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى ٱلْجَحِيمِ

    سپس بازگشتشان به همان جهنم است.

69. 69

    إِنَّهُمْ أَلْفَوْا۟ ءَابَآءَهُمْ ضَآلِّينَ

    آنها پدران خود را پيش از خود گمراه يافتند،

70. 70

    فَهُمْ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمْ يُهْرَعُونَ

    و بر پى ايشان شتابان مى‌روند.

71. 71

    وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ ٱلْأَوَّلِينَ

    و پيش از آنها بيشتر پيشينيان گمراه شدند.

72. 72

    وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ

    و ما بيم‌دهندگانى به ميانشان فرستاديم.

73. 73

    فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلْمُنذَرِينَ

    پس بنگر كه سرانجام آن بيم‌يافتگان چگونه بود.

74. 74

    إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ

    جز بندگان مخلص خدا.

75. 75

    وَلَقَدْ نَادَىٰنَا نُوحٌۭ فَلَنِعْمَ ٱلْمُجِيبُونَ

    نوح ما را ندا داد و ما چه نيك پاسخ‌دهنده‌اى بوديم.

76. 76

    وَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥ مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ

    او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم.

77. 77

    وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلْبَاقِينَ

    و فرزندانش را باقى گذاشتيم.

78. 78

    وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ

    و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى نهاديم.

79. 79

    سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحٍۢ فِى ٱلْعَٰلَمِينَ

    سلام بر نوح باد، در سراسر جهان.

80. 80

    إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ

    ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم.

81. 81

    إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ

    او از بندگان مؤمن ما بود.

82. 82

    ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْءَاخَرِينَ

    سپس ديگران را غرقه ساختيم.

83. 83

    ۞ وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبْرَٰهِيمَ

    ابراهيم از پيروان او بود.

84. 84

    إِذْ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلْبٍۢ سَلِيمٍ

    آنگاه كه با دلى رسته از ترديد روى به پروردگارش آورد.

85. 85

    إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَاذَا تَعْبُدُونَ

    به پدرش و قومش گفت: چه مى‌پرستيد؟

86. 86

    أَئِفْكًا ءَالِهَةًۭ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ

    آيا به جاى خداى يكتا، خدايان دروغين را مى‌خواهيد؟

87. 87

    فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

    به پروردگار جهانيان چه گمان داريد؟

88. 88

    فَنَظَرَ نَظْرَةًۭ فِى ٱلنُّجُومِ

    نگاهى به ستارگان كرد،

89. 89

    فَقَالَ إِنِّى سَقِيمٌۭ

    و گفت: من بيمارم.

90. 90

    فَتَوَلَّوْا۟ عَنْهُ مُدْبِرِينَ

    از او رويگردان شدند و بازگشتند.

91. 91

    فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ

    پنهانى نزد خدايانشان آمد و گفت: چيزى نمى‌خوريد؟

92. 92

    مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ

    چرا سخن نمى‌گوييد؟

93. 93

    فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًۢا بِٱلْيَمِينِ

    و در نهان، دستى به قوت بر آنها زد.

94. 94

    فَأَقْبَلُوٓا۟ إِلَيْهِ يَزِفُّونَ

    قومش شتابان نزدش آمدند.

95. 95

    قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ

    گفت: آيا چيزهايى را كه خود مى‌تراشيد مى‌پرستيد؟

96. 96

    وَٱللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ

    خداى يكتاست كه شما و هر چه مى‌سازيد، آفريده است.

97. 97

    قَالُوا۟ ٱبْنُوا۟ لَهُۥ بُنْيَٰنًۭا فَأَلْقُوهُ فِى ٱلْجَحِيمِ

    گفتند: برايش بنايى برآوريد و در آتشش اندازيد.

98. 98

    فَأَرَادُوا۟ بِهِۦ كَيْدًۭا فَجَعَلْنَٰهُمُ ٱلْأَسْفَلِينَ

    خواستند تا بدانديشى كنند، ما نيز آنها را زيردست گردانيديم.

99. 99

    وَقَالَ إِنِّى ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّى سَيَهْدِينِ

    گفت: من به سوى پروردگارم مى‌روم، او مرا راهنمايى خواهد كرد؛

100. 100

     رَبِّ هَبْ لِى مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ

     اى پروردگار من، مرا فرزندى صالح عطا كن.

101. 101

     فَبَشَّرْنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمٍۢ

     پس او را به پسرى بردبار مژده داديم.

102. 102

     فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعْىَ قَالَ يَٰبُنَىَّ إِنِّىٓ أَرَىٰ فِى ٱلْمَنَامِ أَنِّىٓ أَذْبَحُكَ فَٱنظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِىٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ

     چون با پدر به جايى رسيد كه بايد به كار بپردازند، گفت: اى پسركم، در خواب ديده‌ام كه تو را ذبح مى‌كنم. بنگر كه چه مى‌انديشى. گفت: اى پدر، به هر چه مأمور شده‌اى عمل كن، كه اگر خدا بخواهد مرا از صابران خواهى يافت.

103. 103

     فَلَمَّآ أَسْلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلْجَبِينِ

     چون هر دو تسليم شدند و او را به پيشانى افكند،

104. 104

     وَنَٰدَيْنَٰهُ أَن يَٰٓإِبْرَٰهِيمُ

     ما ندايش داديم: اى ابراهيم،

105. 105

     قَدْ صَدَّقْتَ ٱلرُّءْيَآ ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ

     خوابت را به حقيقت پيوستى. و ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم.

106. 106

     إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْبَلَٰٓؤُا۟ ٱلْمُبِينُ

     اين آزمايشى آشكارا بود.

107. 107

     وَفَدَيْنَٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍۢ

     و او را به ذبحى بزرگ بازخريديم.

108. 108

     وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ

     و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.

109. 109

     سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبْرَٰهِيمَ

     سلام بر ابراهيم.

110. 110

     كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ

     ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم.

111. 111

     إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ

     او از بندگان مؤمن ما بود.

112. 112

     وَبَشَّرْنَٰهُ بِإِسْحَٰقَ نَبِيًّۭا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ

     او را به اسحاق، پيامبرى شايسته، مژده داديم.

113. 113

     وَبَٰرَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰٓ إِسْحَٰقَ ۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌۭ وَظَالِمٌۭ لِّنَفْسِهِۦ مُبِينٌۭ

     او و اسحاق را بركت داديم. و از فرزندانشان بعضى نيكوكار هستند و بعضى به آشكارا بر خود ستمكار.

114. 114

     وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ

     ما به موسى و هارون نعمت داديم.

115. 115

     وَنَجَّيْنَٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ

     آن دو و مردمشان را از رنجى بزرگ نجات بخشيديم.

116. 116

     وَنَصَرْنَٰهُمْ فَكَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ

     آنان را يارى داديم تا پيروز شدند.

117. 117

     وَءَاتَيْنَٰهُمَا ٱلْكِتَٰبَ ٱلْمُسْتَبِينَ

     و كتابى روشنگرشان داديم.

118. 118

     وَهَدَيْنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلْمُسْتَقِيمَ

     و به راه راست هدايتشان كرديم.

119. 119

     وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِى ٱلْءَاخِرِينَ

     و نام نيكشان را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.

120. 120

     سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ

     سلام بر موسى و هارون.

121. 121

     إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ

     ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم.

122. 122

     إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ

     آن دو از بندگان مؤمن ما بودند.

123. 123

     وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ

     و الياس از پيامبران بود.

124. 124

     إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ

     به مردم خود گفت: آيا پروا نمى‌كنيد؟

125. 125

     أَتَدْعُونَ بَعْلًۭا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ ٱلْخَٰلِقِينَ

     آيا بَعل را به خدايى مى‌خوانيد، و آن بهترين آفرينندگان را وامى‌گذاريد؟

126. 126

     ٱللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ

     پروردگار شما و پروردگار نياكانتان، خداى يكتاست.

127. 127

     فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ

     پس تكذيبش كردند و آنان از احضارشدگانند.

128. 128

     إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ

     مگر بندگان مخلص خدا.

129. 129

     وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ

     و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.

130. 130

     سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلْ يَاسِينَ

     سلام بر خاندان الياس.

131. 131

     إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ

     ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم.

132. 132

     إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ

     او از بندگان مؤمن ما بود.

133. 133

     وَإِنَّ لُوطًۭا لَّمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ

     و لوط از پيامبران بود.

134. 134

     إِذْ نَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ

     او و همه كسانش را نجات داديم.

135. 135

     إِلَّا عَجُوزًۭا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ

     مگر پيرزنى كه با مردم شهر بماند.

136. 136

     ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْءَاخَرِينَ

     سپس ديگران را هلاك كرديم.

137. 137

     وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِم مُّصْبِحِينَ

     شما بر آنها مى‌گذريد، بامدادان،

138. 138

     وَبِٱلَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ

     و شامگاهان. آيا تعقل نمى‌كنيد؟

139. 139

     وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ

     و يونس از پيامبران بود.

140. 140

     إِذْ أَبَقَ إِلَى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ

     چون به آن كشتى پر از مردم گريخت،

141. 141

     فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلْمُدْحَضِينَ

     قرعه زدند و او در قرعه مغلوب شد.

142. 142

     فَٱلْتَقَمَهُ ٱلْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌۭ

     ماهى ببلعيدش و او در خور سرزنش بود.

143. 143

     فَلَوْلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلْمُسَبِّحِينَ

     پس اگر نه از تسبيح‌گويان مى‌بود،

144. 144

     لَلَبِثَ فِى بَطْنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ

     تا روز قيامت در شكم ماهى مى‌ماند.

145. 145

     ۞ فَنَبَذْنَٰهُ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٌۭ

     پس او را كه بيمار بود به خشكى افكنديم،

146. 146

     وَأَنۢبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةًۭ مِّن يَقْطِينٍۢ

     و بر فراز سرش بوته كدويى رويانيديم.

147. 147

     وَأَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ مِا۟ئَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ

     و او را به رسالت بر صد هزار كس و بيشتر فرستاديم.

148. 148

     فَـَٔامَنُوا۟ فَمَتَّعْنَٰهُمْ إِلَىٰ حِينٍۢ

     آنها ايمان آوردند و تا زنده بودند، برخورداريشان داديم.

149. 149

     فَٱسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ ٱلْبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلْبَنُونَ

     از ايشان بپرس: آيا دختران از آن پروردگار تو باشند و پسران از آن ايشان؟

150. 150

     أَمْ خَلَقْنَا ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثًۭا وَهُمْ شَٰهِدُونَ

     آيا وقتى كه ما ملائكه را زن مى‌آفريديم آنها مى‌ديدند؟

151. 151

     أَلَآ إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ

     آگاه باش كه از دروغگوييشان است كه مى‌گويند:

152. 152

     وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَٰذِبُونَ

     خدا صاحب فرزند است. دروغ مى‌گويند.

153. 153

     أَصْطَفَى ٱلْبَنَاتِ عَلَى ٱلْبَنِينَ

     آيا خدا دختران را بر پسران برترى داد؟

154. 154

     مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ

     شما را چه مى‌شود؟ چگونه قضاوت مى‌كنيد؟

155. 155

     أَفَلَا تَذَكَّرُونَ

     آيا نمى‌انديشيد؟

156. 156

     أَمْ لَكُمْ سُلْطَٰنٌۭ مُّبِينٌۭ

     يا بر ادعاى خود دليل روشنى داريد؟

157. 157

     فَأْتُوا۟ بِكِتَٰبِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ

     اگر راست مى‌گوييد كتابتان را بياوريد.

158. 158

     وَجَعَلُوا۟ بَيْنَهُۥ وَبَيْنَ ٱلْجِنَّةِ نَسَبًۭا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ ٱلْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ

     و ميان خدا و جنيان خويشاوندى قائل شدند و جنيان مى‌دانند كه احضارشدگانند

159. 159

     سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ

     از آن وصف كه مى‌آورند خدا منزه است.

160. 160

     إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ

     مگر بندگان مخلص خدا.

161. 161

     فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ

     شما و بتانى كه مى‌پرستيد،

162. 162

     مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَٰتِنِينَ

     نتوانستيد مفتون بتان كنيد،

163. 163

     إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ ٱلْجَحِيمِ

     مگر آن كس را كه راهى جهنم باشد.

164. 164

     وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٌۭ مَّعْلُومٌۭ

     و هيچ كس از ما نيست مگر آنكه جايى معين دارد.

165. 165

     وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلصَّآفُّونَ

     هر آينه ما صف زدگانيم.

166. 166

     وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلْمُسَبِّحُونَ

     و هر آينه ما تسبيح‌گويندگانيم.

167. 167

     وَإِن كَانُوا۟ لَيَقُولُونَ

     اگر چه مى‌گفتند:

168. 168

     لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًۭا مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ

     اگر از پيشينيان نزد ما كتابى مانده بود،

169. 169

     لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ

     ما از بندگان مخلص خدا مى‌بوديم.

170. 170

     فَكَفَرُوا۟ بِهِۦ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ

     آنها به آن كتاب كافر شدند، و زودا كه خواهند فهميد.

171. 171

     وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلْمُرْسَلِينَ

     ما در باره بندگانمان كه به رسالت مى‌فرستيم از پيش تصميم گرفته‌ايم،

172. 172

     إِنَّهُمْ لَهُمُ ٱلْمَنصُورُونَ

     كه هر آينه آنان يارى مى‌شوند.

173. 173

     وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلْغَٰلِبُونَ

     و لشكر ما خود غالبند.

174. 174

     فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ

     پس تا مدتى از آنها روى بگردان.

175. 175

     وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ

     عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد.

176. 176

     أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ

     آيا عذاب ما را به شتاب مى‌طلبند؟

177. 177

     فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلْمُنذَرِينَ

     چون عذاب به ساحتشان فراز آيد، اين بيم‌داده‌شدگان چه بامداد بدى خواهند داشت.

178. 178

     وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ

     از آنها تا چندى روى بگردان.

179. 179

     وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ

     پس عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد.

180. 180

     سُبْحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ

     منزه است پروردگار تو -آن پروردگار پيروزمند- از هر چه به وصف او مى‌گويند.

181. 181

     وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلْمُرْسَلِينَ

     سلام بر پيامبران،

182. 182

     وَٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

     و حمد از آن پروردگار جهانيان است.

عربی: متن عثمانی تنزیل. ترجمه و صوت از خدمات رایگان Al Quran Cloud / Islamic Network. تفسیر از Tafsir API آزاد.