سوره الشعراء

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

1. 1

   طسٓمٓ

   طا، سين، ميم.

2. 2

   تِلْكَ ءَايَٰتُ ٱلْكِتَٰبِ ٱلْمُبِينِ

   اينهاست آيات اين كتاب روشنگر.

3. 3

   لَعَلَّكَ بَٰخِعٌۭ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ

   شايد، از اينكه ايمان نمى‌آورند، خود را هلاك سازى.

4. 4

   إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةًۭ فَظَلَّتْ أَعْنَٰقُهُمْ لَهَا خَٰضِعِينَ

   اگر بخواهيم، از آسمان برايشان آيتى نازل مى‌كنيم كه در برابر آن به خضوع سر فرود آورند.

5. 5

   وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍۢ مِّنَ ٱلرَّحْمَٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا۟ عَنْهُ مُعْرِضِينَ

   برايشان هيچ سخن تازه‌اى از خداى رحمان نازل نمى‌شود، جز آنكه از اعراض مى‌كنند.

6. 6

   فَقَدْ كَذَّبُوا۟ فَسَيَأْتِيهِمْ أَنۢبَٰٓؤُا۟ مَا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ

   پس تكذيبش كردند. زودا كه خبر آن چيزهايى كه مسخره‌اش مى‌كردند به ايشان برسد.

7. 7

   أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلْأَرْضِ كَمْ أَنۢبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍۢ كَرِيمٍ

   آيا به زمين ننگريسته‌اند كه چه قدر از هر گونه گياهان نيكو در آن رويانيده‌ايم.

8. 8

   إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

   در اين عبرتى است ولى بيشترشان مؤمن نبوده‌اند.

9. 9

   وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

   به راستى پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.

10. 10

    وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱئْتِ ٱلْقَوْمَ ٱلظَّٰلِمِينَ

    و پروردگارت موسى را ندا داد كه: اى موسى، به سوى آن مردم ستمكار برو:

11. 11

    قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ

    قوم فرعون. آيا نمى‌خواهند پرهيزگار شوند؟

12. 12

    قَالَ رَبِّ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ

    گفت: اى پروردگار من، مى‌ترسم كه دروغگويم خوانند.

13. 13

    وَيَضِيقُ صَدْرِى وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِى فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَٰرُونَ

    و دل من تنگ گردد و زبانم گشاده نشود. هارون را رسالت ده.

14. 14

    وَلَهُمْ عَلَىَّ ذَنۢبٌۭ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ

    و بر من به گناهى ادعايى دارند، مى‌ترسم كه مرا بكشند.

15. 15

    قَالَ كَلَّا ۖ فَٱذْهَبَا بِـَٔايَٰتِنَآ ۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ

    گفت: هرگز، آيات مرا هر دو نزد آنها ببريد، ما نيز با شما هستيم و گوش فرا مى‌دهيم.

16. 16

    فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

    پس نزد فرعون رويد و بگوييد: ما رسول پروردگار جهانيان هستيم،

17. 17

    أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ

    كه بنى اسرائيل را با ما بفرستى.

18. 18

    قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًۭا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ

    گفت: آيا به هنگام كودكى نزد خود پرورشت نداديم و تو چند سال از عمرت را در ميان ما نگذارنيدى؟

19. 19

    وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ ٱلَّتِى فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلْكَٰفِرِينَ

    و آن كار را كه از تو سرزد مرتكب نشدى؟ پس تو كافر نعمتى.

20. 20

    قَالَ فَعَلْتُهَآ إِذًۭا وَأَنَا۠ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ

    گفت: آن وقت كه چنان كردم از خطاكاران بودم.

21. 21

    فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِى رَبِّى حُكْمًۭا وَجَعَلَنِى مِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ

    و چون از شما ترسيدم گريختم. ولى پروردگار من به من نبوت داد و مرا در شمار پيامبران آورد.

22. 22

    وَتِلْكَ نِعْمَةٌۭ تَمُنُّهَا عَلَىَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ

    و منّت اين نعمت را بر من مى‌نهى كه بنى‌اسرائيل را برده ساخته‌اى؟

23. 23

    قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ

    فرعون گفت: پروردگار جهانيان چيست؟

24. 24

    قَالَ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ

    گفت: اگر به يقين مى‌پذيريد، پروردگار آسمانها و زمين و هر چه ميان آنهاست.

25. 25

    قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُۥٓ أَلَا تَسْتَمِعُونَ

    به آنان كه در اطرافش بودند، گفت: آيا نشنيديد؟

26. 26

    قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ

    گفت: پروردگار شما و پروردگار نياكان شما.

27. 27

    قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ ٱلَّذِىٓ أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌۭ

    فرعون گفت: اين پيامبرى كه بر شما فرستاده شده، ديوانه است.

28. 28

    قَالَ رَبُّ ٱلْمَشْرِقِ وَٱلْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ

    گفت: اوست پروردگار مشرق و مغرب و هر چه ميان آن دوست، اگر تعقل كنيد.

29. 29

    قَالَ لَئِنِ ٱتَّخَذْتَ إِلَٰهًا غَيْرِى لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ ٱلْمَسْجُونِينَ

    فرعون گفت: اگر جز من كس ديگرى را به خدايى گيرى به زندانت مى‌افكنم.

30. 30

    قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَىْءٍۢ مُّبِينٍۢ

    گفت: حتى اگر معجزه‌اى روشن براى تو آورده باشم؟

31. 31

    قَالَ فَأْتِ بِهِۦٓ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ

    گفت: اگر راست مى‌گويى، بياورش.

32. 32

    فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ ثُعْبَانٌۭ مُّبِينٌۭ

    عصايش را انداخت. به آشكارا اژدهايى شد.

33. 33

    وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِىَ بَيْضَآءُ لِلنَّٰظِرِينَ

    و دستش را بيرون آورد. در نظر بينندگان سپيد مى‌نمود.

34. 34

    قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُۥٓ إِنَّ هَٰذَا لَسَٰحِرٌ عَلِيمٌۭ

    به مهتران قومش كه كنارش بودند گفت: اين مرد جادوگرى داناست.

35. 35

    يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِۦ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ

    مى‌خواهد به جادوى خود شما را از سرزمينتان بيرون كند. چه رأى مى‌دهيد؟

36. 36

    قَالُوٓا۟ أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَٱبْعَثْ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ

    گفتند: از او و برادرش مهلت بخواه و كسان به شهرها بفرست.

37. 37

    يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍۢ

    تا هر جادوگر دانايى را كه هست نزد تو بياورند.

38. 38

    فَجُمِعَ ٱلسَّحَرَةُ لِمِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ

    جادوگران را در روزى معين به وعده‌گاه آوردند.

39. 39

    وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ

    و مردم را گفتند: آيا شما نيز گرد مى‌آييد؟

40. 40

    لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ ٱلسَّحَرَةَ إِن كَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ

    تا اگر جادوگران پيروز آمدند همه از آنها پيروى كنيم.

41. 41

    فَلَمَّا جَآءَ ٱلسَّحَرَةُ قَالُوا۟ لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ ٱلْغَٰلِبِينَ

    چون جادوگران آمدند، به فرعون گفتند: آيا اگر ما پيروز شويم ما را مزدى خواهد بود.

42. 42

    قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًۭا لَّمِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ

    گفت: آرى، همه از مقربان خواهيد بود.

43. 43

    قَالَ لَهُم مُّوسَىٰٓ أَلْقُوا۟ مَآ أَنتُم مُّلْقُونَ

    موسى به آنها گفت: هر چه مى‌خواهيد بيفكنيد، بيفكنيد.

44. 44

    فَأَلْقَوْا۟ حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا۟ بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ ٱلْغَٰلِبُونَ

    آنان ريسمانها و چوبهاى خود بيفكندند و گفتند: به عزت فرعون كه ما پيروز شديم.

45. 45

    فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ

    و موسى عصايش را افكند. ناگاه همه آن دروغهايى را كه ساخته بودند، بلعيد.

46. 46

    فَأُلْقِىَ ٱلسَّحَرَةُ سَٰجِدِينَ

    جادوگران به سجده افتادند.

47. 47

    قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

    گفتند: به پروردگار جهانيان ايمان آورديم:

48. 48

    رَبِّ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ

    پروردگار موسى و هارون.

49. 49

    قَالَ ءَامَنتُمْ لَهُۥ قَبْلَ أَنْ ءَاذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِى عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَٰفٍۢ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ

    گفت: آيا پيش از آنكه شما را رخصت دهم ايمان آورديد؟ هرآينه آن مرد، بزرگ شماست كه شما را جادو آموخته است. خواهيد ديد. اكنون دستها و پاهايتان را از چپ و راست خواهم بريد و همه تان را بر دار خواهم كرد.

50. 50

    قَالُوا۟ لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ

    گفتند: باكى نيست، ما نزد پروردگارمان باز مى‌گرديم.

51. 51

    إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَٰيَٰنَآ أَن كُنَّآ أَوَّلَ ٱلْمُؤْمِنِينَ

    ما اميد مى‌داريم كه پروردگارمان خطاهاى ما را ببخشد كه ما نخستين كسانى هستيم كه ايمان آورديم.

52. 52

    ۞ وَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِىٓ إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ

    و به موسى وحى كرديم كه: شب‌هنگام بندگان مرا بيرون ببر كه از پى شما بيايند.

53. 53

    فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ

    و فرعون گردآورندگان سپاه را به شهرها فرستاد.

54. 54

    إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَشِرْذِمَةٌۭ قَلِيلُونَ

    كه اينان گروهى اندكند،

55. 55

    وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَآئِظُونَ

    و ما را به خشم آورده‌اند،

56. 56

    وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَٰذِرُونَ

    و ما همگى آماده پيكاريم.

57. 57

    فَأَخْرَجْنَٰهُم مِّن جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍۢ

    پس ايشان را از باغها و چشمه‌سارها بيرون كرديم،

58. 58

    وَكُنُوزٍۢ وَمَقَامٍۢ كَرِيمٍۢ

    و از گنجها و خانه‌هاى نيكو،

59. 59

    كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَٰهَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ

    بدين سان همه را به بنى اسرائيل وا گذاشتيم.

60. 60

    فَأَتْبَعُوهُم مُّشْرِقِينَ

    فرعونيان به هنگام برآمدن آفتاب از پى آنها رفتند.

61. 61

    فَلَمَّا تَرَٰٓءَا ٱلْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَٰبُ مُوسَىٰٓ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ

    چون آن دو گروه يكديگر را ديدند، ياران موسى گفتند: گرفتار آمديم.

62. 62

    قَالَ كَلَّآ ۖ إِنَّ مَعِىَ رَبِّى سَيَهْدِينِ

    گفت: هرگز. پروردگار من با من است و مرا راه خواهد نمود.

63. 63

    فَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضْرِب بِّعَصَاكَ ٱلْبَحْرَ ۖ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍۢ كَٱلطَّوْدِ ٱلْعَظِيمِ

    پس به موسى وحى كرديم كه: عصايت را بر دريا بزن. دريا بشكافت و هر پاره چون كوهى عظيم گشت.

64. 64

    وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ ٱلْءَاخَرِينَ

    و آن گروه ديگر را نيز به دريا رسانديم.

65. 65

    وَأَنجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ أَجْمَعِينَ

    موسى و همه همراهانش را رهانيديم.

66. 66

    ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْءَاخَرِينَ

    و آن ديگران را غرقه ساختيم.

67. 67

    إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

    هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.

68. 68

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

    هرآينه پروردگار تو پيروزمند و بخشنده است.

69. 69

    وَٱتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَٰهِيمَ

    و داستان ابراهيم را برايشان تلاوت كن.

70. 70

    إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَا تَعْبُدُونَ

    آنگاه كه به پدر و قوم خود گفت: چه مى‌پرستيد؟

71. 71

    قَالُوا۟ نَعْبُدُ أَصْنَامًۭا فَنَظَلُّ لَهَا عَٰكِفِينَ

    گفتند: بتانى را مى‌پرستيم و معتكف آستانشان هستيم.

72. 72

    قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ

    گفت: آيا وقتى آنها را مى‌خوانيد صدايتان را مى‌شنوند؟

73. 73

    أَوْ يَنفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ

    يا براى شما سود و زيانى دارند؟

74. 74

    قَالُوا۟ بَلْ وَجَدْنَآ ءَابَآءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ

    گفتند: نه، پدرانمان را ديده‌ايم كه چنين مى‌كرده‌اند.

75. 75

    قَالَ أَفَرَءَيْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ

    گفت: آيا مى‌دانيد كه چه مى‌پرستيده‌ايد،

76. 76

    أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُمُ ٱلْأَقْدَمُونَ

    شما و نياكانتان؟

77. 77

    فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّۭ لِّىٓ إِلَّا رَبَّ ٱلْعَٰلَمِينَ

    آنها دشمنان منند، ولى پروردگار جهانيان دوست من است:

78. 78

    ٱلَّذِى خَلَقَنِى فَهُوَ يَهْدِينِ

    آن كه مرا بيافريده سپس راهنماييم مى‌كند،

79. 79

    وَٱلَّذِى هُوَ يُطْعِمُنِى وَيَسْقِينِ

    و آن كه به من طعام مى‌دهد و مرا سيراب مى‌سازد،

80. 80

    وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ

    و چون بيمار شوم شفايم مى‌بخشد،

81. 81

    وَٱلَّذِى يُمِيتُنِى ثُمَّ يُحْيِينِ

    و آن كه مرا مى‌ميراند و سپس زنده مى‌كند،

82. 82

    وَٱلَّذِىٓ أَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لِى خَطِيٓـَٔتِى يَوْمَ ٱلدِّينِ

    و آن كه اميد مى‌دارم كه در روز قيامت خطايم را ببخشايد.

83. 83

    رَبِّ هَبْ لِى حُكْمًۭا وَأَلْحِقْنِى بِٱلصَّٰلِحِينَ

    اى پروردگار من، مرا حكمت بخش و مرا به شايستگان بپيوند.

84. 84

    وَٱجْعَل لِّى لِسَانَ صِدْقٍۢ فِى ٱلْءَاخِرِينَ

    و ذكر جميل مرا در دهان آيندگان انداز.

85. 85

    وَٱجْعَلْنِى مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ

    و مرا از وارثان بهشت پرنعمت قرار ده.

86. 86

    وَٱغْفِرْ لِأَبِىٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ

    و پدرم را بيامرز كه از گمراهان است.

87. 87

    وَلَا تُخْزِنِى يَوْمَ يُبْعَثُونَ

    و در روز قيامت مرا رسوا مساز:

88. 88

    يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌۭ وَلَا بَنُونَ

    روزى كه نه مال سود مى‌دهد و نه فرزندان.

89. 89

    إِلَّا مَنْ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلْبٍۢ سَلِيمٍۢ

    مگر آن كس كه با قلبى رسته از شرك به نزد خدا بيايد.

90. 90

    وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ

    و بهشت را براى پرهيزگاران نزديك آرند.

91. 91

    وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ

    و جهنم را در نظر كافران آشكار كنند.

92. 92

    وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ

    به آنها گويند: چيزهايى كه سواى خداى يكتا مى‌پرستيديد، كجايند؟

93. 93

    مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ

    آيا ياريتان مى‌كنند، يا خود يارى مى‌جويند؟

94. 94

    فَكُبْكِبُوا۟ فِيهَا هُمْ وَٱلْغَاوُۥنَ

    آنها و كافران را سرنگون در جهنم اندازند،

95. 95

    وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ

    و همه سپاهيان ابليس را.

96. 96

    قَالُوا۟ وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ

    و در حالى كه در جهنم با يكديگر به نزاع پرداخته‌اند، مى‌گويند:

97. 97

    تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِى ضَلَٰلٍۢ مُّبِينٍ

    به خدا سوگند كه ما در گمراهى آشكار بوديم،

98. 98

    إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

    آنگاه كه شما را با پروردگار جهانيان برابر مى‌دانستيم.

99. 99

    وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلْمُجْرِمُونَ

    و ما را جز مجرمان گمراه نساختند.

100. 100

     فَمَا لَنَا مِن شَٰفِعِينَ

     و اكنون ما را شفيعانى نيست.

101. 101

     وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍۢ

     و ما را دوست مهربانى نيست.

102. 102

     فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةًۭ فَنَكُونَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ

     كاش بار ديگر به دنيا باز گرديم تا از مؤمنان گرديم.

103. 103

     إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

     در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.

104. 104

     وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

     هر آينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.

105. 105

     كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ ٱلْمُرْسَلِينَ

     قوم نوح پيامبران را تكذيب كردند.

106. 106

     إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ

     آنگاه كه برادرشان نوح به آنها گفت: آيا پروا نمى‌كنيد؟

107. 107

     إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ

     من براى شما پيامبرى امين هستم.

108. 108

     فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

     از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.

109. 109

     وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

     من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمى‌طلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است.

110. 110

     فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

     پس، از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.

111. 111

     ۞ قَالُوٓا۟ أَنُؤْمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلْأَرْذَلُونَ

     گفتند: آيا به تو ايمان بياوريم و حال آنكه فرومايگان پيرو تو هستند؟

112. 112

     قَالَ وَمَا عِلْمِى بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ

     گفت: دانش من به كارهايى كه مى‌كنند نمى‌رسد.

113. 113

     إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّى ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ

     اگر مى‌فهميد، حسابشان تنها با پروردگار من است.

114. 114

     وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلْمُؤْمِنِينَ

     و من مؤمنان را طرد نمى‌كنم.

115. 115

     إِنْ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ

     جز بيم‌دهنده‌اى آشكار نيستم.

116. 116

     قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمَرْجُومِينَ

     گفتند: اى نوح، اگر بس نكنى، سنگسار مى‌شوى.

117. 117

     قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِى كَذَّبُونِ

     گفت: اى پروردگار من، قوم من مرا تكذيب مى‌كنند.

118. 118

     فَٱفْتَحْ بَيْنِى وَبَيْنَهُمْ فَتْحًۭا وَنَجِّنِى وَمَن مَّعِىَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ

     ميان من و آنها راهى برگشاى و مرا و مؤمنان همراه مرا رهايى بخش.

119. 119

     فَأَنجَيْنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ

     او و همراهانش را در آن كشتى انباشته، نجات داديم.

120. 120

     ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ ٱلْبَاقِينَ

     و باقى را غرقه كرديم.

121. 121

     إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

     هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.

122. 122

     وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

     هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.

123. 123

     كَذَّبَتْ عَادٌ ٱلْمُرْسَلِينَ

     قوم عاد پيامبران را تكذيب كردند.

124. 124

     إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ

     آنگاه كه برادرشان هود گفت: آيا پروا نمى‌كنيد؟

125. 125

     إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ

     من براى شما پيامبرى امين هستم.

126. 126

     فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

     از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.

127. 127

     وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

     من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمى‌طلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است.

128. 128

     أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةًۭ تَعْبَثُونَ

     آيا بر فراز هر بلندى به بيهودگى برجى برمى‌آوريد؟

129. 129

     وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ

     و بدين پندار كه همواره زنده‌ايد كوشكهايى بنا مى‌كنيد؟

130. 130

     وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ

     و چون انتقام گيريد چون جباران انتقام مى‌گيريد؟

131. 131

     فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

     پس، از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.

132. 132

     وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِىٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ

     و بترسيد از آن خدايى كه آنچه را كه مى‌دانيد، به شما عطا كرده است.

133. 133

     أَمَدَّكُم بِأَنْعَٰمٍۢ وَبَنِينَ

     و به شما چارپايان و فرزندان ارزانى داشته است،

134. 134

     وَجَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍ

     و باغها و چشمه‌ساران.

135. 135

     إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍۢ

     من از عذاب روزى بزرگ بر شما بيمناكم.

136. 136

     قَالُوا۟ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ ٱلْوَٰعِظِينَ

     گفتند: براى ما يكسان است كه ما را اندرز دهى يا اندرز ندهى.

137. 137

     إِنْ هَٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلْأَوَّلِينَ

     اينها جز همان دروغ و نيرنگ پيشينيان نيست.

138. 138

     وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ

     و ما عذاب نخواهيم شد.

139. 139

     فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَٰهُمْ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

     پس تكذيبش كردند و ما آنان را هلاك كرديم. هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.

140. 140

     وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

     هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.

141. 141

     كَذَّبَتْ ثَمُودُ ٱلْمُرْسَلِينَ

     قوم ثمود پيامبران را تكذيب كردند.

142. 142

     إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَٰلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ

     آنگاه كه برادرشان صالح گفت: آيا پروا نمى‌كنيد؟

143. 143

     إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ

     من براى شما پيامبرى امين هستم.

144. 144

     فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

     از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.

145. 145

     وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

     من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمى‌طلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است.

146. 146

     أَتُتْرَكُونَ فِى مَا هَٰهُنَآ ءَامِنِينَ

     آيا پنداريد كه شما را در اين نعمتها، ايمن رها مى‌كنند؟

147. 147

     فِى جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍۢ

     در باغها و چشمه‌سارها؟

148. 148

     وَزُرُوعٍۢ وَنَخْلٍۢ طَلْعُهَا هَضِيمٌۭ

     و كشتزارها و نخلها با آن شكوفه‌هاى نرم و لطيف؟

149. 149

     وَتَنْحِتُونَ مِنَ ٱلْجِبَالِ بُيُوتًۭا فَٰرِهِينَ

     و شادمانه در كوه‌ها خانه‌هايى مى‌تراشيد؟

150. 150

     فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

     پس، از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.

151. 151

     وَلَا تُطِيعُوٓا۟ أَمْرَ ٱلْمُسْرِفِينَ

     و فرمان اين اسرافكاران را مپذيريد:

152. 152

     ٱلَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ

     اينان كه در زمين فساد مى‌كنند و اصلاح نمى‌كنند.

153. 153

     قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ

     گفتند: جز اين نيست كه تو را جادو كرده‌اند.

154. 154

     مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌۭ مِّثْلُنَا فَأْتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ

     تو نيز بشرى همانند ما هستى. اگر راست مى‌گويى نشانه‌اى بياور.

155. 155

     قَالَ هَٰذِهِۦ نَاقَةٌۭ لَّهَا شِرْبٌۭ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ

     گفت: اين ماده‌شترِ من است. يك روز آب خوردن حق او باشد و يك روز حق شما.

156. 156

     وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٍۢ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍۢ

     به آن آسيبى مرسانيد كه عذابِ روزى بزرگ شما را فرومى‌گيرد.

157. 157

     فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا۟ نَٰدِمِينَ

     آن را كشتند و پشيمان شدند.

158. 158

     فَأَخَذَهُمُ ٱلْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

     پس عذاب آنها فروگرفت. هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.

159. 159

     وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

     هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.

160. 160

     كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ ٱلْمُرْسَلِينَ

     قوم لوط پيامبران را تكذيب كردند.

161. 161

     إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ

     آنگاه كه برادرشان لوط گفت: آيا پروا نمى‌كنيد؟

162. 162

     إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ

     من براى شما پيامبرى امين هستم.

163. 163

     فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

     از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.

164. 164

     وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

     من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمى‌طلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است.

165. 165

     أَتَأْتُونَ ٱلذُّكْرَانَ مِنَ ٱلْعَٰلَمِينَ

     چرا از ميان مردم جهان با نران مى‌آميزيد؟

166. 166

     وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُم مِّنْ أَزْوَٰجِكُم ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ

     و همسرانى را كه پروردگارتان برايتان آفريده است ترك مى‌گوييد؟ نه. شما مردمى متجاوز هستيد.

167. 167

     قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَٰلُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمُخْرَجِينَ

     گفتند: اى لوط، اگر بس نكنى، از شهر بيرونت مى‌كنيم.

168. 168

     قَالَ إِنِّى لِعَمَلِكُم مِّنَ ٱلْقَالِينَ

     گفت: من با كار شما دشمنم.

169. 169

     رَبِّ نَجِّنِى وَأَهْلِى مِمَّا يَعْمَلُونَ

     اى پروردگار من، مرا و كسانم را از عاقبت عملى كه مى‌كنند رهايى بخش.

170. 170

     فَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ

     او و همه كسانش را رهانيديم.

171. 171

     إِلَّا عَجُوزًۭا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ

     مگر پيرزنى كه خواست بماند.

172. 172

     ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْءَاخَرِينَ

     سپس ديگران را هلاك كرديم.

173. 173

     وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًۭا ۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلْمُنذَرِينَ

     بر آنها بارانى بارانيديم و چه بد بود باران تهديدشدگان.

174. 174

     إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

     هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.

175. 175

     وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

     هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.

176. 176

     كَذَّبَ أَصْحَٰبُ لْـَٔيْكَةِ ٱلْمُرْسَلِينَ

     مردم اَيكه پيامبران را تكذيب كردند.

177. 177

     إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ

     آنگاه كه شعيب به آنها گفت: آيا پروا نمى‌كنيد؟

178. 178

     إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ

     من براى شما پيامبرى امين هستم.

179. 179

     فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

     از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.

180. 180

     وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

     من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمى‌طلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است.

181. 181

     ۞ أَوْفُوا۟ ٱلْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا۟ مِنَ ٱلْمُخْسِرِينَ

     پيمانه را تمام بپردازيد و كم‌فروشى مكنيد.

182. 182

     وَزِنُوا۟ بِٱلْقِسْطَاسِ ٱلْمُسْتَقِيمِ

     و با ترازوى درست وزن كنيد.

183. 183

     وَلَا تَبْخَسُوا۟ ٱلنَّاسَ أَشْيَآءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا۟ فِى ٱلْأَرْضِ مُفْسِدِينَ

     به مردم كم مدهيد و بى‌باكانه در زمين فساد مكنيد.

184. 184

     وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِى خَلَقَكُمْ وَٱلْجِبِلَّةَ ٱلْأَوَّلِينَ

     از آن كس كه شما و آفريدگان پيش از شما را آفريده است بترسيد.

185. 185

     قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ

     گفتند: جز اين نيست كه تو را جادو كرده‌اند.

186. 186

     وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌۭ مِّثْلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلْكَٰذِبِينَ

     تو نيز بشرى همانند ما هستى و مى‌پنداريم كه دروغ مى‌گويى.

187. 187

     فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًۭا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ

     اگر راست مى‌گويى، پاره‌اى از آسمان را بر سر ما انداز.

188. 188

     قَالَ رَبِّىٓ أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ

     گفت: پروردگار من به كارى كه مى‌كنيد داناتر است.

189. 189

     فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ ٱلظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ

     پس تكذيبش كردند و در آن روز ابرى، عذاب آنان را فرو گرفت. و آن عذاب روزى بزرگ بود.

190. 190

     إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

     هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.

191. 191

     وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

     هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.

192. 192

     وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

     و اين كتاب، نازل شده از جانب پروردگار جهانيان است.

193. 193

     نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلْأَمِينُ

     آن را روح‌الامين نازل كرده است،

194. 194

     عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلْمُنذِرِينَ

     بر دل تو، تا از بيم‌دهندگان باشى.

195. 195

     بِلِسَانٍ عَرَبِىٍّۢ مُّبِينٍۢ

     به زبان عربى روشن.

196. 196

     وَإِنَّهُۥ لَفِى زُبُرِ ٱلْأَوَّلِينَ

     و آن در نوشته‌هاى پيشينيان نيز هست.

197. 197

     أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ ءَايَةً أَن يَعْلَمَهُۥ عُلَمَٰٓؤُا۟ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ

     آيا اين نشانه برايشان بسنده نيست كه علماى بنى‌اسرائيل از آن آگاهند؟

198. 198

     وَلَوْ نَزَّلْنَٰهُ عَلَىٰ بَعْضِ ٱلْأَعْجَمِينَ

     اگر آن را بر يكى از عجمان نازل كرده بوديم،

199. 199

     فَقَرَأَهُۥ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ مُؤْمِنِينَ

     و بر ايشان مى‌خواندش، بدان ايمان نمى‌آوردند.

200. 200

     كَذَٰلِكَ سَلَكْنَٰهُ فِى قُلُوبِ ٱلْمُجْرِمِينَ

     بدين‌سان قرآن را در دلهاى مجرمان راه داديم.

201. 201

     لَا يُؤْمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُا۟ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ

     بدان ايمان نمى‌آورند تا عذاب دردآور را بنگرند.

202. 202

     فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةًۭ وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ

     و آن عذاب ناگهان و بى‌خبر بر آنان فرود مى‌آيد.

203. 203

     فَيَقُولُوا۟ هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ

     مى‌گويند: آيا ما را مهلتى خواهند داد؟

204. 204

     أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ

     آيا به عذاب ما مى‌شتابند؟

205. 205

     أَفَرَءَيْتَ إِن مَّتَّعْنَٰهُمْ سِنِينَ

     ديدى كه هر چند سالها برخوردارشان ساختيم،

206. 206

     ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُوا۟ يُوعَدُونَ

     باز هم عذابى كه به آنها وعده شده بود بر سرشان آمد،

207. 207

     مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يُمَتَّعُونَ

     آن برخورداريها به حالشان سود نكرد؟

208. 208

     وَمَآ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ

     ما هيچ قريه‌اى را هلاك نكرديم جز آنكه برايشان بيم‌دهندگانى بودند.

209. 209

     ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَٰلِمِينَ

     تا پندشان دهند. زيرا ما ستمكار نيستيم.

210. 210

     وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ ٱلشَّيَٰطِينُ

     و اين قرآن را شياطين نازل نكرده‌اند.

211. 211

     وَمَا يَنۢبَغِى لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ

     آنان نه درخور اين كارند و نه توان آن دارند.

212. 212

     إِنَّهُمْ عَنِ ٱلسَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ

     شياطين را از شنيدن وحى معزول داشته‌اند.

213. 213

     فَلَا تَدْعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلْمُعَذَّبِينَ

     پس با خداى يكتا خداى ديگرى را مخوان تا مباد در شمار مستحقان عذاب درآيى.

214. 214

     وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ ٱلْأَقْرَبِينَ

     خويشاوندان نزديكت را بترسان.

215. 215

     وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ

     در برابر هر يك از مؤمنان كه از تو پيروى مى‌كند بال فروتنى فرودآر.

216. 216

     فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّى بَرِىٓءٌۭ مِّمَّا تَعْمَلُونَ

     و اگر بر تو عصيان ورزيدند بگو: من از كارهاى شما بيزارم.

217. 217

     وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱلْعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ

     و بر خداى پيروزمند مهربان توكل كن.

218. 218

     ٱلَّذِى يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ

     آن كه تو را مى‌بيند آنگاه كه برمى‌خيزى.

219. 219

     وَتَقَلُّبَكَ فِى ٱلسَّٰجِدِينَ

     و نماز خواندنت را با ديگر نمازگزاران مى‌بيند.

220. 220

     إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ

     هرآينه اوست شنواى دانا.

221. 221

     هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ ٱلشَّيَٰطِينُ

     آيا شما را آگاه كنم كه شياطين بر چه كسى نازل مى‌شوند؟

222. 222

     تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍۢ

     بر هر بسيار دروغگوى گنهكار نازل مى‌شوند.

223. 223

     يُلْقُونَ ٱلسَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَٰذِبُونَ

     گوش فرا مى‌دهند و بيشترينشان دروغگويانند.

224. 224

     وَٱلشُّعَرَآءُ يَتَّبِعُهُمُ ٱلْغَاوُۥنَ

     و گمراهان از پى شاعران مى‌روند.

225. 225

     أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِى كُلِّ وَادٍۢ يَهِيمُونَ

     آيا نديده‌اى كه شاعران در هر واديى سرگشته‌اند؟

226. 226

     وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ

     و چيزها مى‌گويند كه خود عمل نمى‌كنند؟

227. 227

     إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَذَكَرُوا۟ ٱللَّهَ كَثِيرًۭا وَٱنتَصَرُوا۟ مِنۢ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا۟ ۗ وَسَيَعْلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ أَىَّ مُنقَلَبٍۢ يَنقَلِبُونَ

     مگر آنان كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند و خدا را فراوان ياد كردند و چون مورد ستم واقع شدند انتقام گرفتند. و ستمكاران به زودى خواهند دانست كه به چه مكانى باز مى‌گردند.

عربی: متن عثمانی تنزیل. ترجمه و صوت از خدمات رایگان Al Quran Cloud / Islamic Network. تفسیر از Tafsir API آزاد.